|
| E.N.V.B.
De Eerste Nederlandsche Voetbalboeken Boekhandel
| | |
|
Elinkwijk
- De Volewijckers 4-4
5
juli 1961
“De Volewijckers
is tweede geworden in de eerste divisie A en heeft eerst DHC verslagen als nummer
twee van de eerste divisie B. Hierna moet met de nummer zestien van de eredivisie,
Elinkwijk, worden gestreden om een plaats in de eredivisie. Het levert gedenkwaardige
duels op. De eerste onmoeting op 28 juni 1961 in het Olympisch Stadion, is al
spectaculair met zeven goals en een 4-3 zege voor de Amsterdammers. De return
verloopt sensationeel. Elinkwijk komt met 3-0 en 4-1 voor en lijkt een kwartier
voor tijd zeker van lijfsbehoud. In de laatste fase maakt de Volewijckers echter
nog drie treffers, zodat het 4-4 gelijkspel voor de Amsterdammers promotie naar
de eredivisie betekent. Dit succes leidt tot doldwaze taferelen op het Mosveld,
waar een uitzinnige menigte door middel van een radioverbinding op de hoogte is
gehouden van de bizarre ontwikkelingen.”
Beschrijving
van de wedstrijd in het onvolprezen standaardwerk 50
jaar Betaald Voetbal.
In de Hard
gras-special over de Volewijckers in 1961 is een hoofdstuk gewijd aan
het Wonder van Zuilen (auteur Zeger van Herwaarden). De stand is 4-3 als wij
invallen:
“Lanser (een Volewijckers-fan, destijds 23) weet nog dat iedereen
de laatste vijf minuten was gaan staan en dat het veld zeer slecht zichtbaar was.
“Van elk fluitsignaal dat je hoorde, vreesde je dat het het eindsignaal was.
Die van Elinkwijk hóópten dat natuurlijk juist en stormden dan het
veld op.” In die slotfase moest het veld verscheidene malen ontruimd worden.
Eén keer duurde dat bijna een kwartier, vertelt Boogaard (een Volewijcker).
“We konden door het lawaai nauwelijks communiceren, maar je kon wel even
van die ongelooflijke inspanningen op adem komen.” Tegen het einde was het
chaos troef en waren de supporters vaker op het veld te vinden dan op de tribunes.
Maar er moesten nog twee minuten gespeeld worden. Een verslaggever van het
Parool schreef: “Een keer wilden de supporters de Elinkwijkers op
de schouders nemen. Maar het was nog niet zo ver, het zou voor Elinkwijk ook niet
meer zo ver komen ...” Want vlak voor tijd geschiedde het Wonder van Zuilen:
“De vrije schop, die moest opnieuw genomen worden. Die wordt dus opnieuw
genomen, nu door Dirk de Ruiter. Dirk de Ruiter plaatst die bal hoog voor het
doel. En Boogaard heeft die bal in zijn bezit (...) En dat is (een orkaan van
geluid), dat is, een doelpunt! Dat is een topprestatie, dames en heren. De Volewijckers
maakt in de allerlaatste minuut nog 4-4. Van het Hek scoort dan de gelijkmaker.
En dat betekent dat De Volewijckers met zo'n korte tijd te spelen toch nog waarschijnlijk
onmiddellijk in de eredivisie komt. Juichend, alles komt nu het veld op. De groen-witte
vlaggen die wapperen. Ik weet niet of het afgelopen is. Je kan het hier van mijn
plaats waarlijk niet zien, dames en heren. Ik kan het hiervandaan echt niet zien,
maar de stand is dus 4-4 geworden. 4-4 voor De Volewijckers.”
4-4
voor De Volewijckers. Die zin zegt alles over de sfeer in het stadion. Vrijwel
iedereen met een Volewijckers-hart bestormde het veld.
(...)
Op het Mosveld, waar inmiddels iedereen inderhaast van bioscoop Astoria was teruggekeerd,
grensde het tafereel aan het waanzinnige. De hectiek was compleet. Het radioverslag
van de laatste minuten ging door het geschreeuw, gezang en gehos geheel verloren.
uit:
Hard
gras nr.35
De Mosveld-baby's: de Volewijckers in 1961
(uitg. L.J.
Veen)
isbn: 9020402889
niet meer leverbaar
verschenen juni 2003
paperback; 136 pagina's
|
| |
<Legendarische
voetbalwedstrijden>
•
|
|
|
|
© e.n.v.b.
2005 Amsterdam de
site wordt het best bekeken met een schermresolutie van 1024 x 758 in de browser
Mozilla Firefox |
