West-Duitsland - Nederland 1-2
Düsseldorf, 14 maart 1956

“De beste prestatie is zonder enige twijfel de overwinning geweest, die ons elftal op 14 maart van dat jaar te Düsseldorf op “Weltmeister” West-Duitsland behaalde. Weliswaar was de glans van de titel enigszins verbleekt, want de Duitse ploeg had enkele nederlagen geleden - o.a. te Brussel tegen België -, maar men moest onze oosterburen toch nog altijd als gevreesde tegenstanders beschouwen.

Dat deze ontmoeting het hoogtepunt van het seizoen vormde, stond bij voorbaat vast. De hele voorbereiding onder leiding van bondstrainer Max Merkel - die inmiddels in vaste dienst van de K.N.V.B. was gekomen - was scherp gericht op Düsseldorf. De wedstrijd was op een woensdag vastgesteld en de technische leiding kreeg gedaan dat de zondag daarvoor de competitie voor de bij de centrale training betrokken spelers zou stilstaan en dat die spelers van zaterdag af te Venlo bijeen zouden komen. Voor het eerst dus een soort trainingskamp, zoals dat in vele andere landen zo vaak werd toegepast!

Ik wilde graag, ook om wat kopij op te doen voor het op maandag verschijnende Sport en Sportwereld, de training op zondag bijwonen en na van de K.C.-voorzitter Hoolboom de verzekering te hebben ontvangen, dat ik van harte welkom was, ook bij de lunch en de bespreking over de samenstelling van het elftal, spoedde ik mij naar Venlo. Van de training op het V.V.V.-veld onder leiding van Max Merkel valt natuurlijk niets bijzonders te zeggen, van de bespreking daarvoor echter des te meer. Toen namelijk na de lunch de spelers zich in trainingspak gingen steken vroegen de heren van de K.C. mij wie ik beter vond als rechtshalf, Bak of Brusselers. Beiden hadden enkele dagen eerder een halve oefenwedstrijd meegespeeld en de meningen over de capaciteiten van de technisch goede Feijenoorder en de grote, vooral door tactisch inzicht opvallende P.S.V,-er liepen blijkbaar uiteen.

Ik weet heus niet meer wie van dit tweetal mijn speciale voorkeur op dat ogenblik had, wel weet ik dat ik zonder blikken of blozen antwoordde: “De beste rechtshalf van Nederland is hier niet aanwezig.”
Wie dat naar mijn idee dan wel was?
“Wel, Notermans!”

(...)

De wedstrijd is onvergetelijk geworden voor de vele duizenden Nederlanders, die naar de Rijn waren getrokken. Het was een uiterst dankbare taak samen met Jan de Troye het radioverslag te mogen verzorgen, want het was een spectaculaire, opwindende wedstrijd. De 2-1 zege van oranje wekte een onbeschrijflijke geestdrift. Na een voorsprong van 2-0 moest stopper Van der Hart er aan te pas komen om uit een voorzet van een Duitser de bal in eigen doel te schieten, maar het kon de pret niet drukken, al kregen we een benauwd slot te beleven.

Abe Lenstra had een zeer scherpe dekking ondergaan van Eckel, één van de weinigen die van het wereldkampioenselftal waren overgebleven. Desondanks was hij het, die uit de doelworstelingen de twee Nederlandse goals scoorde en zo maakte de Fries, die inmiddels voor Sportclub Enschede was gaan spelen, een succesvolle rentree. Met de andere Nederlandse spelers werd hij door de van vreugde schier uitzinnige supporters van het veld gedragen.”

uit:
Neerlands voetbalglorie
50 jaar interland
door Ir. A. van Emmenes
(uitg. Nieuwe Wieken, Amstelveen)
gebonden; 302 pagina's
5e druk, bijgewerkt t/m 1965
antiquarisch