Nederland - België 2-1
Rotterdam, 20 november 1985

“Een hele maand achtervolgde het beeld van de helse Feyenoordkuip de Rode Duivels en hun supporters. Die avond van 20 november 1985 sloeg het uur van de waarheid voor het Belgisch voetbal. Meer dan de kwalificatie voor Mexico, stond die dag namelijk de gezondheid van onze belangrijkste sporttak op het spel. Velen hadden zich al bij voorbaat bij het onvermijdelijke neergelegd. Die zwartkijkers moesten de Duivels hun ongelijk bewijzen. Men vroeg hun een gelijkspel uit de brand te slepen of eventueel te verliezen met één doelpunt verschil op voorwaarde er zelf één te scoren. Dat laatste leek beter haalbaar, want onze Duivels presteren nooit zo sterk als wanneer ze zelf het spel niet hoeven maken.

Na veel aarzelingen verkoos Guy Thys boven het Standardduo Claesen - Czerniatynski de onuitgegeven offensieve tandem Desmet - Veyt van Waregem. De grootste verrassing was wel de terugkeer in defensie van Hugo Broos, die al zes jaar niet meer in de nationale ploeg had gespeeld. De betrokkene was des temeer verrast omdat hij als proefkonijn was uitgekozen om fysieke weerstandstests op hoogte te doen. Georges Grün was het slachtoffer van deze verbazingwekkende comeback. Sinds de terugkeer van Gerets was hij naar het centrum van de defensie opgeschoven. Het vervelendste probleem waarmee de bondstrainer te kampen had, was de blessure van zijn beste speler sinds maanden, Michel Renquin. Die diende hij in laatste instantie te vervangen door Michel de Wolf.

In de hel van De Kuip beleefden de aanwezigen een historisch moment. Het werd een pakkende match, niets voor hartlijders. Velen dachten dat de Belgen aan het eind van hun Latijn zaten, maar eens temeer wisten ze zoals bij andere grote gelegenheden de nodige karaktersterkte en psychologische kracht aan de dag te leggen, die hen toeliet de beste ploegen te weerstaan.

Zodra De Wit het tweede Nederlandse doelpunt had gescoord en de Belgen dus mathematisch waren uitgeschakeld, speelde Thys ridder of mis en verving Leo van der Elst en Franky van der Elst door Grün en Veyt. De Belgen begonnen al te wanhopen, toen ze op vier minuten van het einde een schitterend doelpunt maakten, de vrucht van een verdienstelijke collectieve arbeid en ongezien doorzettingsvermogen. Gerets zette een mooie één-twee op met Vandereycken, slingerde bal in het pak voor het doel, waar de hoog opspringende Georges Grün met een kopslag de wanhopig armenzwaaiende Van Breukelen het nakijken gaf. Op het historische doelpunt tegen Argentinië in Barcelona na was dit zonder twijfel het belangrijkste in de Belgische geschiedenis.

‘Toen ik Eric Gerets de rechterflank zag afdweilen, heb ik geen seconde geaarzeld,’ verklaarde Georges Grün, ‘en ben ik zonder nadenken naar voren gestormd. Toen het eindsignaal weerklonk, wist ik niet wat me overkwam. Zo gelukkig was ik nooit.’ Alle sportverslaggevers in de tribune van de Kuip dienden hun kopij te herschrijven. Nauwelijks hadden ze uitgelegd waarom ze niet naar Mexico zouden gaan, toen plots het doelpunt viel dat alles veranderde.”


uit:
100 jaar Rode Duivels
Jos Segaert & Christian Hubert
(uitg. Halewyck)
isbn: 905617598x
prijs: € 25,00
paperback; 152 pagina's
verschenen augustus 2006
levertijd 5-7 werkdagen