uit:
David Winner - Zwaar leer: van echte kerels op Engelse velden
(hoofdstuk 6: Modder)
"Een
drijfnat, drassig drama uit de FA-cup herinnert ons eraan hoeveel er eigenlijk
veranderd is in het Engelse voetbal. Het gaat deze keer niet over de mondialisering,
over makelaars, media of buitenlandse spelers. Er is iets nog veel fundamentelers
veranderd in het spel: de mat onder de voeten.
In januari en februari 2004
werd de ontmoeting in de vierde ronde van de FA-cup tussen Telford United en Millwall
twee keer uitgesteld, omdat het Bucks Head-stadion van Telford onder water stond.
Ray Wilkins, de manager van Millwall en vroegere aanvoerder van het Engelse elftal,
zei dat het veld onbespeelbaar was en de scheidsrechter was het daarmee eens.
Het was inderdaad zo dat na zware regenval en het aanbrengen van veertig ton zand,
het veld op een kleverige toffeepudding leek, gegarneerd met een paar plukjes
gras. Maar waarom was dat 'onbespeelbaar'? Nog niet lang geleden waren de meeste
Britse voetbalvelden moerassen in de winter, ook bij de topclubs. Het veld van
Telford was absoluut niet slechter dan de beroemde veengrond, waarop Hereford
in 1972 Newcastle zo sensationeel versloeg, of die andere velden waarop zich tientallen
legendarische cupwedstrijden afspeelden. Toen Telford-Millwall uiteindelijk doorgang
vond op een kurkdroog veld, won het team uit de First Division met gemak. Maar
een wedstrijd in een modderpoel zou waarschijnlijk meer in de geest van de historie
geweest zijn dan de smetteloze grasmatten waarop de meeste duels nu gespeeld worden.
Zoals het leven op aarde uit de oersoep van de oceanen kroop, zo werd het Engelse
voetbal geboren tussen het kleverige slijk van het Engelse winterlandschap. Meer
dan honderd jaar heeft het spel gebloeid in winterse natheid en het paste zich
aan deze condities aan. Van oudsher werd voetbal gespeeld door stevige mannen
in enkelhoge schoenen, die monsterlijk zware ballen over gruwelijke oppervlakten
joegen."
"Intussen
was er iets nieuws dat het voetbal van zijn historische wortels dreigde te vervreemden.
De entree van dit probleem kan precies gedateerd worden - het was augustus 1996
toen Ajax, winnaar van de Champions League, zijn 'futuristische' ArenA-stadion
opende. Het verschuifbare dak werd geroemd als een technisch wonder, maar het
nadeel van het nieuwe stadion werd al binnen enkele weken zichtbaar: het gras
kon simpelweg niet goed groeien in een betonnen kuip zonder voldoende licht of
natuurlijke ventilatie. Het veld werd snel slechter en het team van Ajax, beroemd
om zijn soepele combinatiespel, begon slecht te presteren. Ajax zorgde snel voor
een nieuwe grasmat, die het ook spoedig begaf. En ze legden weer een nieuwe. En
nog een. En nog een. Ajax legt nu vier nieuwe velden per jaar, wat hun bijna 2
miljoen euro per seizoen kost. Dit droeve verhaal had als waarschuwing kunnen
dienen voor alle andere clubs die met nieuwbouw van hun stadions bezig waren,
of nieuwe tribunes bouwden die alle licht, lucht en water tegenhielden. Maar financiële
eisen hebben dit soort stadions tot norm gemaakt. Het bestaan van speelvelden
met natuurlijk gras wordt dientengevolge voortdurend bedreigd. "
uitgegeven
in de Hard Gras Bibliotheek
(uitg. L.J. Veen)
isbn 90-204-07627
niet
meer leverbaar; boek is in stapels naar De Slegte gegaan
paperback
280 blz.
verschenen januari 2005
levertijd 2-3 werkdagen
Those Feet: A Sensual History of English Football
(uitg. Bloomsbury)
isbn: 0747579148
prijs: € 15,95
paperback
levertijd 5-7 werkdagen
| |
