Raymond Goethals kenden we in Nederland vooral als de man met dat rare kapsel, die door de jaren heen zijn Belgische elftal zeer verdedigend liet spelen. Ook meenden wij ons te herinneren dat hij iets te maken had gehad met het omkoopschandaal bij Standard Luik begin jaren tachtig (waar alleen Arie Haan de dans ontsprong). Goethals was kortom niet bepaald een jeugdheld van ons. Echter op zekere dag bedacht een goede Vlaamse kennis ons met het boek Nie zievere ... Speile!, en zie, men is nooit te oud om zijn mening te herzien.

Goethals is voor België wat Rinus Michels is voor Nederland, en misschien doen we Goethals daarmee te kort, want hij bereikte zijn indrukwekkende reeks resultaten zonder hulp van een van de beste voetballers ter wereld. In 1970 bracht hij de Rode Duivels naar het WK in Mexico, waar ze werden uitgeschakeld door een volkomen ten onrechte aan het thuisland toegekende strafschop. In 1972 werden ze derde op het EK. In de aanloop naar het WK van 74 speelden ze twee keer 0-0 tegen Nederland, met in de beslissende ontmoeting in het Olympisch Stadion een doelpunt van Jan Verheyen enkele minuten voor tijd dat door de Russische scheidsrechter werd afgekeurd (de clash met Cruijff).

Ook met zijn clubs behaalde Goethals goede resultaten: in 1976 en 1978 won hij met Anderlecht de Europese Supercup; in 78 ook de Beker voor Bekerwinnaars; landskampioen werd hij met Standard in 1982 en 1983; met Olympique Marseille in 1991, 1992 en 1993, en met de Franse ploeg van Bernard Tapie won hij in 1993 de Champions League finale van het AC Milan van Koelik & van Batsen, zoals hij ze noemde. Goethals was toen 71.

Alain Ronsse baseerde zijn biografie op persoonlijke gesprekken die hij met Goethals had. In het eerste hoofstuk beschrijft hij hoe hij met een doodzieke Goethals een laatste keer aan tafel zit. ‘Tijdens het gesprek tastte hij geregeld naar zijn buik en kromp ineen. 'Kom zier, joeng.' zuchtte hij. 'Zuu kannék nie voesch...'
Goethals wint onvoorwaardelijk onze sympathie als we lezen: ‘Vrijdag 5 november werd Raymond geopereerd. Eén week later was hij alweer thuis. Zeer tegen de zin van de behandelende geneesheren en van zijn zoon Guy, maar hij was niet meer te houden. 'De prisonniers op Cuba worden beter behandeld dan ik', snauwde hij het ziekenhuispersoneel toe.
Onterecht, natuurlijk, maar wat doe je eraan? Mochten ze hem niet hebben laten gaan, hij zou desnoods in pyjama weggelopen zijn, zo simpel was het.’

Ontroerend is vervolgens de foto waarop Goethals naar zijn laatste rustplaats wordt gedragen door o.a. Pol van Himst, Rob Rensenbrink en Basile Boli. Een groot mens is gestorven.
In feite laat Ronsse in de hoofdstukken die volgen Goethals zelf zijn levensverhaal vertellen. Met een leven als het zijne is het onmogelijk dat het een saai verhaal wordt. De smeuïge anekdotes en opmerkelijke uitspraken rijgen zich aaneen.
Zo mocht Eric Cantona op de bank plaatsnemen bij Marseille:
‘Ik had Papin, Waddle en Pelé. Kon ik een van die drie opofferen om plaats te maken voor monsieur Cantona? Neen, toch! Moest ik de ploeg in functie van Cantona laten spelen, zoals ze dat bij Manchester hebben gedaan? Over mijn lijk!
Eric ging zijn beklag doen bij Tapie en kwam mij achteraf zeggen dat bankzitten in strijd was met zijn status van vedette. Vedette? Cinema, ja! "Als je niet óp de bank wil plaatsnemen, ga er dan naast zitten, hein!" snoerde ik zijn grote mond. Het is nooit meer goed gekomen tussen Cantona en mij, maar ik heb wel mijn gelijk gehaald want we hebben zonder hem alles gewonnen. Alles, hé!.’

Tussen de hoofdstukken zijn enkele columns opgenomen die Goethals schreef voor het Laatste Nieuws, onder de kop: Nie zievere ... Speile, waarin hij zich een tactisch bekwaam analist toont en zeker niet verlegen zit om een opmerkelijke dan wel humoristische opmerking meer of minder: ‘Een betere coach vinden ze niet, zegt Sollied. Ik viel bijna achterover toen ik het las. Dat heb ik nog geen enkele trainer weten verklaren. Quel culot! Pour qui se prend-t-il? Wat heeft hij al gewonnen? Eén titel in drie jaar Club Brugge en we zijn uitgepraat. Want Europees heeft hij nog niks neergezet, behalve dat mirakel in San Siro. Als je maar zo een pover visitekaartje kunt afgeven, hou dan je mond. En voor zo iemand hebben ze bij Club één miljoen euro per jaar over. C'est de la folie!’ Daarmee kan Club Brugge-trainer Sollied het doen.

Nie zievere... Speile! is een lezenswaardig eerbetoon aan een groot trainer en een uitzonderlijk mens.

uitgever: Van Halewyck
isbn: 9056176269
prijs: € 17,50
aantal pagina's: 198
paperback
helaas uitverkocht